تقدیم به آوا

روبه صفتان زشت خو را نکشند

گر عاشق صادقی ز کشتن مگریز

مردار شود هر آنکه او را نکشند.

***********************************

دست هایی که کمک می کنند مقدس تر از لبهایی هستند که دعا می کنند.

*********************************************

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس روزگار غریبی ست نازنین

ابلیس پیروز مست سور عذای ما را به سفره نشسته است.

**********************************************

هر شب از آسمان ستاره ای به زیر می کشند و باز این آسمان پر ستاره است.

**********************************************

شیشه هر آنچه می شکند تیز تر می شود.

***************************************

باشه خفه می شم باشه هیچی نمی گم لال میشم کور میشم ولی بیشعور نمی شم

سکوت سرشار از نا گفته هاست.

مادر من فقط یك چشم داشت. من از اون متنفر بودم ... اون همیشه مایه خجالت من بود
اون برای امرار معاش خانواده برای معلم ها و بچه مدرسه ای ها غذا می پخت
یك روز اون اومده بود دم در مدرسه كه به من سلام كنه و منو با خود به خونه ببره
خیلی خجالت كشیدم. آخه اون چطور تونست این كار رو بامن بكنه ؟
به روی خودم نیاوردم، فقط با تنفر بهش یه نگاه كردم و فورا از اونجا دور شدم
روز بعد یكی از همكلاسی ها منو مسخره كرد و گفت، هووو، مامان تو فقط یك چشم داره!
فقط دلم میخواست یك جوری خودم رو گم و گور كنم.
كاش زمین دهن وا میكرد و منو ، كاش مادرم یه جوری گم و گور میشد
روز بعد بهش گفتم، اگه واقعا میخوای منو شاد و خوشحال كنی چرا نمی میری ؟!!!
اون هیچ جوابی نداد....
حتی یك لحظه هم راجع به حرفی كه زدم فكر نكردم، چون خیلی عصبانی بودم.
احساسات اون برای من هیچ اهمیتی نداشت
دلم میخواست از اون خونه برم و دیگه هیچ كاری با اون نداشته باشم
سخت درس خوندم و موفق شدم برای ادامه تحصیل به سنگاپور برم
اونجا ازدواج كردم، واسه خودم خونه خریدم، زن و بچه و زندگی
از زندگی، بچه ها و آسایشی كه داشتم خوشحال بودم
تا اینكه یه روز مادرم اومد به دیدن من
اون سالها منو ندیده بود و همینطور نوه هاشو
وقتی ایستاده بود دم در، بچه ها به اون خندیدند
و من سرش داد كشیدم كه چرا خودش رو دعوت كرده كه بیاد اینجا اونم بی خبر
سرش داد زدم، چطور جرات كردی بیای به خونه من و بچه ها رو بترسونی؟!
گم شو از اینجا! همین حالا
اون به آرامی جواب داد، اوه خیلی معذرت میخوام.
مثل اینكه آدرس رو عوضی اومدم، و بعد فورا رفت و از نظر ناپدید شد
یك روز، یك دعوت نامه اومد در خونه من در سنگاپور
برای شركت در جشن تجدید دیدار دانش آموزان مدرسه
ولی من به همسرم به دروغ گفتم كه به یك سفر كاری میرم
بعد از مراسم، رفتم به اون كلبه قدیمی خودمون البته فقط از روی كنجكاوی
همسایه ها گفتن كه اون مرده
ولی من حتی یك قطره اشك هم نریختم
اونا یك نامه به من دادند كه اون ازشون خواسته بود كه به من بدن
ای عزیزترین پسر من، من همیشه به فكر تو بوده ام.
منو ببخش كه به خونت تو سنگاپور اومدم و بچه ها تو ترسوندم
Iخیلی خوشحال شدم وقتی شنیدم داری میای اینجا
ولی من ممكنه كه نتونم از جام بلند شم كه بیام تو رو ببینم
وقتی داشتی بزرگ میشدی از اینكه دائم باعث خجالت تو شدم خیلی متاسفم
آخه میدونی ... وقتی تو خیلی كوچیك بودی، تو یه تصادف، یك چشمت رو از دست دادی
به عنوان یك مادر، نمی تونستم تحمل كنم و ببینم كه تو داری بزرگ میشی با یك چشم
بنابراین چشم خودم رو دادم به تو
برای من اقتخار بود كه پسرم میتونست با اون چشم به جای من دنیای جدید رو بطور كامل ببینه
با همه عشق و علاقه من به تو
مادرت
 

 رو یه متن کار میکنم بزودی میام برام دعا کنید

نه نه نه
 اين هزار مرتبه گفتم نه
 ديگر توان نمانده توانايي
در بند بند من
 از تاب رفته است
 شب با تمام وحشت
خود خواب رفته است
و در تمام اين شب تاريك
تاريك چون تفاهم من با تو
انسان افسانه مكرر اندوه و رنج را
 تكرار مي كند
 گفتي
 اميدهاست
 در نا اميد بودن من
 اما
 اين ابر تيره را نم باران نبود و نيست
 اين ابر تيره را سر باريدن
انسان به جاي آب
 هرم سراب سوخته مي نوشد
گلهاي نو شكفته
 اين لاله هاي سرخ
گل نيست
 خون رسته ز خاك است
 باور كن اعتماد
 از قلبهاي كال
 بار رحيل بسته
 و مهرباني ما را
 خشم و تنفر افزون
 از ياد برده است
 باورنمي كني ؟
كه حس پاك عاطفه در سينه مرده است

تقصیر تو نبود!
خودم نخواستم چراغ ِ قدیمی خاطره ها،
خاموش شود!
خودم شعرهای شبانه اشک را،
فراموش نکردم!
خودم کنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم!
حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند،
نه تو چیزی بدهنکار ِ دلتنگی ِ این همه ترانه ای!
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد،
بالهایم در کشکش شهدها خسته شوند
و عسلهایم
صبحانه کسانی باشند،
که هرگز ندیدمشان!
تنها آرزوی ساده ام این بود،
که در سفره صبحانه تو هم عسل باشد!
که هر از گاهی کنار برگهای کتابم بنشینی
و بعد از قرائت بارانها،
زیر لب بگویی:
«-یادت بخیر! نگهبان گریان خاطره های خاموش!»
همین جمله،
برای بند زدن شیشه شکسته این دل بی درمان،
کافی بود!
هنوز هم جای قدمهای تو،
بر چشم تمام ترانه هاست!
هنوز هم همنشین نام و امضای منی!
دیگر تنها دلخوشی ام،
همین هوای سرودن است!
همین شکفتن شعله!
همین تبلور بغض!
به خدا هنوز هم از دیدن تو
در پس پرده باران بی امان،
شاد می شوم! بانو! ?

((بهار آمد به صحرا و در و دشت   جوانی هم بهاری بود و بگذشت))

منتظر نباش که شبی بشنوی،
از این دلبستگی های ساده دل بدیده ام!
که روسری تو را،
در آن جامه دان ِ قدیمی جا گذاشته ام!
یا در آسمان،
به ستاره ی دیگری سلام کرده ام!
توقعی از تو ندارم!
اگر دوست نداری،
در همان دامنه دور ِ دریا بمان!
هر جور تو راحتی! بی بی باران!
همین سوسوی تو
از آنسوی پرده دوری،
برای روشن کردن ِ اتاق تنهائیم کافی ست!
من که اینجا کاری نمی کنم!
فقط, گهکاه
گمان آمدن ِ تو را در دفترم ثبت می کنم!
همین!
این کار هم که نور نمی خواهد!
می دانم که مثل ِ همیشه،
به این حرفهای من می خندی!
با چالهای مهربان ِ گونه ات...
حالا، هنوز هم
وقتی به آن روزیهای زلالمان نزدیک می شوم،
باران می اید!
صدای باران را می شنوی؟?

با توام چرا نمی فهمی آره با توام من همونم که یه روزی نفسی تو بودم چی شد من همونم که عزیز دلت بودم حالا کجایی روزگارمو ببینی از درد تنهایی دارم آب میشم کجایییییی ها کجایی با توام
 

هيچكس از ره نمي آمد.

تا خبر آرد از آن رنگي كه در كار شكفتن بود.

كوه: سنگين، سرگران، خونسرد.

باد مي آمد، ولي خاموش.

ابر پر مي زد، ولي آرام.

ليك آن لحظه كه ناخن هاي دست آشناي راز

رفت تا بر تخته سنگي كار كندن را كند آغاز،

رعد غريد،

كوه را لرزاند.

برق روشن كرد سنگي را كه حك شد روي آن در لحظه اي كوتاه

پيكر نقشي كه بايد جاودان مي ماند.

امشب

باد و باران هر دو مي كوبند:

باد خواهد بر كند از جاي سنگي را

و باران هم

خواهد از آن سنگ نقشي را فرو شويد.

هر دو مي كوشند.

مي خروشند.

ليك سنگ بي محابا در ستيغ كوه

مانده بر جا استوار، انگار با زنجير پولادين.

سال ها آن را نفرسوده است.

كوشش هر چيز بيهوده است.

كوه اگر بر خويشتن پيچد،

سنگ بر جا همچنان خونسرد مي ماند

و نمي فرسايد آن نقشي كه رويش كند در يك فرصت باريك

يك نفر كز صخره هاي كوه بالا رفت

در شبي تاريك.

اينكه ميخوانيدقصه يك غم است

قصه، يك اميد قصه يك درد و

قصه اندوه بار يك غصه است.

سالهاست كه طبيعت مرا به دار بيماري مصلوب كرده است.

بستري كه سالهاست در آن ارميده ام

حكايتها از گذران زندگي اشك بار من دارد.

سقف و حصارهايي كه مرا در آغوش خود گرفته اند

سالهاست كه شاهد يك زندگي مرگ آميزند

سالهاست كه زندگي با من قهر كرده ،

و مرگ با مهرباني مرا نوازش ميدهد .

سالهاست كه در خزانم وبهار بي من از كنار

اين پنجره نيمه باز بي انكه مرا ببيند ،

پر هياهو ، پر شرر ، مي ايد وميگذرد

سالهاست آسمان در چشمم كوچك و كم ستاره شده ،

بي افتاب وبي ماه شده ، اين پنجره كوچك ميان من و آسمان است.

و ميان من ومهر ماه واسطه اي لِييم گرديده است.

سالهاست كه در شورزار تنهايي ام ، در اين كلبه غم واندوه

ودر اين دل رنجور و شكسته ام ،

اميد نيست شور وشادي نيست لذت زندگي نيست

من تهي شدم تهي تهي تهي...!!!!!

من و تو تا آخر امید  جایی که نور از خیر کور سو زدن گذشت

.من و تو تا آخرین نفس جائی که حتی نفس هم از خیرخود گذشت

.من و تو تا سر حد مرگ جائی که مرگ هم از جان ما گذشت

.من و تو تا ته بیداری و عشق جائی که شب هم از دل سپیدها گذشت

. من و تو تا دور دست نگاه جائی که چشم هم از حسرت دیدار ما گذشت

.من و تو تا پای جان . جانی که جانانه از جان ما گذشت

.من و تو تا حیرت همه . جائی که خود از حیرت خود از خیر خیال گذشت

.من و تو تا نقطه طلوع . جائی که خورشید هم برای ما از خیر خواب گذشت

.من و تو تا پیچش تاک در سیر اشک و آه . جائی که تاک هم از خیر تاب گذشت

.من و تو تا آخرین قلم جائی که قلم هم از خیر نوشتن گذشت

.من و تو تا بانگ شب شد سحر میان گرگ ومیش جائی که خواب هم از  خیر ما گذشت

.من و تو تا آخر جنون جائی که مجنون هم از لیلی خود گذشت

.من و تو تا قصه ای دگر که پایان هم از خیر آن گذشت

.من و تو تا نقطه وصال جائی که زمین از رسیدن به آسمان گذشت

.پس باز هم با توام جائی شر هم از خیر ما گذر کند اشک هم از چشم ما سفر کند

به خودم چرا،
اما به تو که نمی توانم دروغ بگویم!
می دانم بر نمی گردی!
می دانم که چشمم به راه خنده های تو خواهد خشکید!
می دانم که در تابوت ِ همین ترانه ها خواهم خوابید!
می دانم که خط پایان پرتگاه گریه ها مرگ است!
اما هنوز که زنده ام!
گیرم به زور ِ قرس و قطره و دارو،
ولی زنده ام هنوز!
پس چرا چراغه خوابهایم را خاموش کنم؟
چرا به خودم دروغ نگویم؟
من بودن ِ بی رؤیا را باور نمی کنم!
باید فاتحه کسی را که رؤیا ندارد خواند!
این کارگری،
که دیوارهای ساختمان نیمه کاره کوچه ما را بالا می برد،
سالها پیش مرده است!
نگو که این همه مرده را نمی بینی!
مرده هایی که راه می روند و نمی رسند،
حرف می زنند و نمی گویند،
می خوابند و خواب نمی بینند!
می خواهند مرا هم مرده بینند!
مرا که زنده ام هنوز!
(گیرم به زور قرص و قطره و دارو!)
ولی من تازه به سایه سار سوسن و صنوبر رسیده ام!
تازه فهمیده ام که رؤیا،
نام کوچک ترانه است!
تازه فهمیده ام،
که چقدر انتظار آن زن سرخپوش زیبا بود!
تازه فهمیده ام که سید خندان هم،
بارها در خفا گریه کرده بود!
تازه غربت صدای فروغ را حس کرده ام!
تازه دوزاری ِ کج و کوله آرزوهایم را
به خورد تلفن ترانه داده ام!
پس کنار خیال تو خواهم ماند!
مگر فاصله من و خک،
چیزی بیش از چهار انگشت ِ گلایه است،
بعد از سقوط ِ ستاره آنقدر می میرم،
که دل ِ تمام مردگان این کرانه خنک شود!
ولی هر بار که دستهای تو،
(یا دستهای دیگری، چه فرقی می کند؟)
ورق های کتاب مرا ورق بزنند،
زنده می شود
و شانه ام را تکیه گاه گریه می کنم!
اما، از یاد نبر! بیبی باران!
در این روزهای ناشاد دوری و درد،
هیچ شانه ای، تکیه گاه ِ رگبار گریه های من نبود!
هیچ شانه ای!?

دیروز را دانسته آمده ایم

امروز را ندانسته عاشقیم

و فردا روز را ...؟ای؟

بر دو راهی دریا و دایره

خدا را چه دیده ای؟

(به کسی چه مربوط؟)

می روم کتابی بخوانم هر چه که باشد

میروم از همه نامها

چیزی چراغی چیزی شبیه چراغی بیابم

هی میرسم کنار ستاره و مقصدم جای دیگر است

باید به گونه ای از کف هفت دریا و دایره بگذرم

که جای پای مرا طوفان و پرگار نبیند

زور که نیست نمی خواهم این صفوف ساده و مغموم

حروف ساده مرا دریابند

آینده لو می رود

ستاره لو میرود

نرگس و هوای ساعت سه

سرود مخفی ماه لو میرود

هی میرسم کنار دانستگی اما باز ندانسته عاشقم

می روم کتابی برای گریز از گریه بخوانم

می روم از میان تمام رویاها

رازی آوازی رازی شبیه آوازی بیابم

هی میرسم کنار خویش

باز سایه سار صدای تو جای دیگریست

وزر که نیست کوتاه بیا دل نامسلمان من خراب؟

پنهان گریز قید وقاعده را

اختیاری از آبروی آینه نیست

تورا نیز به انعقاد هر اری بی دلیل عادت نداده اند

به خانه می رفت
با کیف
و با کلاهی که بر هوا بود
چیزی دزدیدی ؟
مادرش پرسید
دعوا کردی باز؟
پدرش گفت
و برادرش کیفش را زیر و رو می کرد
به دنبال آن چیز
که در دل پنهان کرده بود
تنها مادربزرگش دید
گل سرخی را در دست فشرده کتاب هندسه اش
و خندیده بود

نگاه کن که غم درون دیده ام
 
چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه سیاه سرکشم
 
اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن
 
تمام هستیم خراب می شود
 
 شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد
 
مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من
 
پر از شهاب می شود

 تو آمدی ز دورها و دورها
 
ز سرزمین عطر ها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی
 
ز عاج ها ز ابرها بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به شهر شعر ها و شورها
 
به راه پر ستاره می کشانی ام
 
فراتر از ستاره می نشانی ام
 
نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم
 
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
 
ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد
 
صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام
 
به کهکشان به بیکران به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوج ها

مرا بشوی با شراب موج ها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیر پا
 
مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن
 
نگاه کن که موم شب براه ما
 
چگونه قطره قطره آب میشود
 
صراحی سیاه دیدگان من
 
به لالای گرم تو

لبالب از شراب خواب می شود
 
 به روی گاهواره های شعر من
 
نگاه کن

تو می دمی و آفتاب می شود